Quote Originally Posted by [b
Quote[/b] ]จะมีใครสักกี่คนที่ทราบว่าตัวละครหลายๆ ตัวแท้ที่จริงแล้วมีนามสกุลปรากฎในเรื่องด้วยเช่น มานี มีนามสกุลว่า รักเผ่าไทย, ปิติ พิทักษ์ถิ่น, วีระ ประสงค์สุข, ดวงแก้วใจหวัง และชูใจ เลิศล้ำ

ภาพประกอบในเรื่องมีคนวาดทั้งหมด 3 ท่าน หนึ่งในนั้น คือ คุณเตรียม ชาชุมพรนักวาดการ์ตูน และนิยายภาพชื่อดังแห่งชัยพฤษ์การ์ตูนซึ่งได้เสียชีว ิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อเกือบสิบปีที่แล้วครูป ระจำชั้นที่ปรากฎในเรื่องมี 2 คน คือ คุณครูไพลิน เป็นครูประจำชั้นตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง ปีที่ 3 อีกคนคือ คุณครูกมล เป็นครูประจำชั้นตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ถึงปีที่ 6 แบบเรียนนี้ไม่ได้มีเฉพาะเรื่องราวของเด็กๆเท่านั้นแ ต่ยังมีพระเอกกับนางเอกด้วยซึ่งก็คือ เกษตรอำเภอที่ชื่อว่า "ทวีป" และคุณครู "ไพลิน" สองหนุ่มสาวพบกันครั้งแรกเมื่อคราวไฟไหม้ตลาด เด็กๆเป็นตัวเชื่อมให้ได้รู้จักและแต่งงาน ทั้งคู่มีลูกสาวด้วยกัน 1 คนโดยปกติแล้วหมากับแมวมักจะเป็นคู่อริกันเสมอ แต่ในแบบเรียนเล่มนี้ "เจ้าโต" กับ"สีเทา" หยอกเล่นกันด้วยความเป็นกันเองเหมือนไม่มีพรหมแดนแห่ งความเป็นศัตรู

ครั้งหนึ่ง "ปิติ" เคยถูกสลากออมสินเป็นเงินจำนวน 1 หมื่นบาทซึ่งเงินส่วนนี้เขาได้นำไปซื้อลูกม้าตัวใหม่ และตั้งชื่อให้ว่า "เจ้านิล"ซึ่งทดแทนเจ้าแก่ที่ตายไปนอกจากเ นื้อเรื่องที่สนุกน่าติดตามแล้ว
ในส่วนท้ายของแบบเรียนยังมีประมวลคำศัพท์ที่อธิบายที ่เข้าใจง่ายและเหมาะสมสำหรับเด็ก ยกตัวอย่างเช่นภรรยา (พัน-ระ-ยา) หมายถึง ผู้หญิงที่อยู่กินกับผู้ชายผัว หมายถึง ชายที่มีผู้หญิงอยู่กินด้วย"เจ้าจ๋อ" ลิงของวีระเป็นลิงแสม ชอบถอนขนลูกไก่ และยังเกลียดกลิ่นกะปิวีระจัดเป็นเด็กที่ค่อนข้างอาภ ัพพ่อของเขาเป็นทหารและตายในสนามรบตั้งแต่วีระยังอยู ่ในท้องส่วนแม่ของเขาก็ตรอมใจตายตามพ่อเขาไปหลังจากท ี่คลอดวีระได้ 15 วันชีวิตทั้งหมดของวีระจึงอยู่กับลุงตั้งแต่เกิด&quo t;เพชร" มีบ้านเกิดอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานี ส่วนบ้านเกิดของ "ดวงแก้ว" อยู่ที่จังหวัดสุพรรณบุรี

บทบาทของ "จันทร" ที่คนส่วนใหญ่จำได้คือ เด็กหญิงที่มีขาพิการ แต่มีใครทราบบ้างว่าในตอนท้ายของเรื่อง เธได้รับคัดเลือกให้ร้องเพลง"ความฝันอันสูงสุด& quot; และยังอ่านทำนองเสนาะเฉพาะพระพักตร์พระบาทสมเด็จพระเ จ้าอยู่หัว จนได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าให้แพทย์หลวง! รับตัวไปรับการผ่าตัดขาที่กรุงเทพฯ จนหายเป็นปกติในงานกาชาดของจังหวัด ห้องของครูกมลนำขนมออกขายเพื่อเอากำไร โดยตั้งชื่อขนมเสียใหม่ซึ่งแสดงถึงความช่างคิดของผู้ ประพันธ์ดังนี้กล้วยฉาบ ตั้งชื่อว่า เหรียญทองชวนลิ้มข้าวเม่าหมี่ ตั้งชื่อว่า สาวน้อยเลือกคู่ทองม้วน ตั้งชื่อว่า ม้วนเสื่อนางพญา ทองหยอด ตั้งชื่อว่า น้ำค้างทอง ถั่วอบเนย ตั้งชื่อว่า ถั่วอบโอชา ขนมกง ตั้งชื่อว่า ล้อรถพระอาทิตย์

"ชูใจ" อยู่กับย่าและอามาตั้งแต่เล็กโดยที่เธอไม่รู้ราบละเอ ียดใดๆเกี่ยวกับพ่อและแม่แท้ๆของเธอเลย ความจริงก็คือพ่อของเธอเสียชีวิตตั้งแต่ชูใจอายุ 1 ขวบ ส่วนแม่ก็อาศัยอยู่ต่าประเทศในตอนท้ายของแบบเรียน แม่ของชูใจบินกลับมารับให้ชูใจไปอยู่ด้วยกันแต่ชูใจเ ลือกที่จะอยู่กับย่าซึ่งเลี้ยงตนมาตลอดตั้งเด็กนอกจา กเรื่องที่ "เจ้าแก่" ตายจะเป็นตอนที่เรียกน้ำตาของเด็กๆแล้วยังมีตอนหนึ่ง ซึ่งเศร้าไม่แพ้กัน นั่นคือ "แม่จ๋า" เป็นตอนที่แม่ของเพชร "เพชร"ตายเพราะถูกงูกัด ขณะไปเก็บหน่อไม้"มานะ" เป็นเด็กเรียนดีและเป็นคนเดียวในเรื่องที่ได้ไปเรียน ต่อระดับมัธยมศึกษาที่กรุงเทพฯ ส่วน "มานี" ตอนที่เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6ได้รับคัดเลือกให้เป็นรองประธานนักเรียนของโรงเรียน

Quote Originally Posted by [b
Quote[/b] ]
แล้ว.เราก็ได้พบกัน(มานะ มานี พ.ศ. 2544) รัชนี ศรีไพวรรณ แพทย์หญิงมานี รักเผ่าไทย ออกจากห้องคนไข้คนสุดท้ายเมื่อเวลา 16.55 น.พยาบาลที่รออยู่หน้าห้องรายงานว่ามีสุภาพสตรีคนหนึ ่งมาคอยพบอยู่ที่ห้องพักร่วมสองชั่วโมงแล้วมานีรู้สึ กตื่นแต้นจนแทบระงับไม่ไหวเธอขอบใจนางพยาบาลคนนั้นพล างถอดเสื้อคลุมและส่งเครื่องมือแพทย์ให้แล้วรีบเข้าไ ปล้างมือในห้องน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุดมานีรู้ดีว่าสุภา พสตรีคนนั้นคือชูใจ ชูใจเพื่อนรักที่ไม่ได้พบกันเลยตลอดเวลา 17 ปีแม้จะได้ส่งข่าวคราวโทรศัพท์ถึงกันและได้เห็นภาพถ่ ายอยู่เสมอก็ไม่ดีใจเท่าจะได้พบกันในวันนี้เมื่อเรีย นจบชั้นประถมปีที่ 6 แล้วพ่อของมานีก็ส่งเธอไปเรียนต่อระดับมัธยมศึกษาที่ กรุงเทพมหานครเช่นเดียวกับมานะส่วนชูใจเรียนต่อที่โร งเรียนประจำอำเภอแล้วทั้งสองก็ไม่ได้พบกันอีกเลยเพรา ะย่าของชูใจเสียชีวิตแม่ของชูใจมารับเธอไปอยู่ด้วยที ่เพิร์ธ ประเทศออสเตรเลียพ่อเลี้ยงของชูใจเป็นประธานบริษัทเค รื่องหนังที่ร่ำรวยเขาเป็นหมันจึงรักชูใจเหมือนลูกแท ้ๆ ของเขาชูใจมีชีวิตที่สุขสมบูรณ์เธอเรียนต่อด้านการออ กแบบเครื่องหนัง และทำงานในบริษัทของพ่อเลี้ยงนั่นเอง และแต่งงานกับลูกชายรองประธานบริษัทซึ่งทำงานอยู่ด้ว ยกัน วันนี้ชูใจมีโอกาสได้กลับมาประเทศไทยเพื่อไปร่วมฉลอง พิธีการแต่งงานของปิติที่จังหวัดลำปางในอีกสองวันที่ จะถึงนี้ ปิติเรียนสำเร็จจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้พบกับเจ้าสาวของเขาระหว่างเรียนด้วยกันเจ้าสาวของ ปิติเป็นลูกสาวชาวสวนผู้มั่งคั่งของจังหวัดลำปาง เมื่อมานีผลักบังตาเข้าไป สุภาพสตรีที่นั่งกระวนกระวายอยู่โผเข้ามากอดทั้งสองก อดกันแน่นหัวเราะพลางร้องไห้พลางด้วยความดีใจสุดขีด
"มานีจ๋า ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน" "ฉันก็เหมือนกันจ้ะ ชูใจ เธอน่าจะชวนปีเตอร์มาด้วย" มานีพูดถึงสามีของชูใจ ชูใจคลายวงแขนออก จ้องมองเพื่อนรักทั้งๆที่น้ำตายังนองหน้า "ปีเตอร์เหรอจ๊ะ เขาอยากมาจะแย่ แต่ตอนนี้ไม่ว่าง คราวหน้ามานีแต่งงานฉันพาเขามาด้วยแน่ๆ"มานีหัว เราะ ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้ชูใจและตนเอง จูงเพื่อนไปนั่งที่เก้าอี้"ฉันคงไม่มีวันนั้นหร อกจ๊ะ""อะไรกัน? เธอน่ะทั้งสวย ทั้งดี จันทร เขาเล่าให้ฟังหมดแล้วล่ะ
อ้าว ไปพบ จันทร กับเพชรมาแล้วเหรอ นี่เธอมานานแล้วซี ไหนว่าจะนอนพักซักงีบ เครื่องลงเมื่อตีสี่ไม่ใช่เหรอ""ใครจะไปงี บลงล่ะจ๊ะ หัวใจมันร่ำร้อง อยากพบเพื่อนๆ อากับอาสะใภ้ไปหาฉันที่โรงแรมเมื่อแปดโมง! ฉันก็เลยมากับอาไปบ้านอา ไปกราบคุณแม่ของเธอ คุณพ่อยังไม่กลับจากทำงานไปบ้านปิติเจอแต่แม่ของปิติ เหมือนกัน แล้วก็ไปบ้านจันทรกับเพชรร้านของเขาใหญ่โตดีนะ น้าของเขาก็มอบให้จันทรกับเพชรดูแลร้านลูกคนเล็กของเ ขาน่ารักนะ อีกสองคนไปโรงเรียนเลยยังไม่ได้พบถ้าฉันไม่มีทางจะมี ลูกได้ ฉันจะขอลูกของจันทรไปเลี้ยง ไม่รู้เขาจะให้หรือเปล่า"ชูใจคุยจ้ออย่างมีความ สุข"คงให้นะ เพราะจันทรกับเพชรก็รักและไว้ใจชูใจมากเออ....เสียดา ยครูไพลินกับคุณอาทวีปย้ายไปอยู่ที่อื่นเสียแล้ว เธอเลยไม่ได้พบ""นึกถึงความหลังแล้วมีความ สุขจัง ถ้าย่ายังอยู่ก็ดีนะ ยายของปิติก็เสียแล้วพี่มานะอกหักแล้วยังหาใหม่ไม่ได ้เหรอจ๊ะติดยศพันตรีแล้วไม่ใช่หรือ กลับมาเยี่ยมบ้านบ่อยไหมแล้วพี่เขาจะกลับลำปางกับเรา ไหมจ๊ะ"มานีหัวเราะเบาๆ "พี่มานะเขามีคนรักใหม่แล้ว แต่ไม่รู้จะแต่งงานกันเมื่อไหร่อาจจะได้พาปีเตอร์มาเ ร็วๆนี้ก็ได้นะวันนี้วันศุกร์พี่มานะมาไม่ได้ พรุ่งนี้เขาจะมาแต่เช้า ไปกับเราด้วย""พี่วีระซินะ น่าสงสาร คนดีๆไม่น่าจะเป็นอย่างนี้เลย" ชูใจรำพึงอย่างสลดใจ"เขามีภรรยาไม่ดีจ๊ะ เลยกลายเป็นคนขี้เมาหยำเป เสียสติ! เลอะเลือนเพชรต้องดูแลลุงกับป้าแทน เพชรเป็นคนดีมาก ฐานะของเขาดีทีเดียวน้องๆได้เรียนสูงๆทุกคน"&qu ot;ตอนเขากับจันทรแต่งงานกัน ไม่มีใครบอกฉันเลย" ชูใจตัดพ้อ"เขาไม่ยอมให้บอกจ๊ะ มีสตังค์แล้วจะพาลูกๆไปเยี่ยมเธอเอง""ขอให ้จริงเถอะ เธอก็เหมือนกัน บอกว่าจะไป จะไป ไม่เห็นไปสักที" ชูใจควักค้อน"เพิร์ธน่ะน่าอยู่น่าเที่ยวนะ ฉันไปเที่ยวมาหลายแห่งแล้ว ไม่ชอบใจเท่าเพิร์ธเลยฉันชอบไปที่บุญที่วัดโพธิญาณกั บแม่บ่อยๆบางทีพ่อก็ไปด้วย พ่อเลี้ยงของฉันเป็นพุทธศาสนิกชนไปแล้วรู้ไหม"ม านีหัวเราะชอบใจ "ชูใจยังใช้ภาษาไทยได้ดีอยู่นะ จากไปตั้งสิบกว่าปีแล้ว""ฉันพูดภาษาไทยกับ แม่เสมอ แต่เรื่องเขียนนี่สิต้องขอบใจมานีที่เขียนจดหมายถึงฉ ันอยู่เรื่อยๆ ทำให้ฉันได้อ่านและเขียนภาษาไทยไม่ลืมภาษาไทย พจนานุกรมที่เธอส่งไปให้น่ะ ฉันใช้อยู่เสมอเวลาเขียนจดหมายถึงเธอม่ายงั้นคงเหมือ นกับโคลงโลกนิติที่ว่า อักขระห้าวันหนี เลยจ๊ะ""ชูใจหิวไหมจ๊ะ" มานีถามด้วยความเป็นห่วง"ไม่หรอกจ๊ะ ก่อนมาหาเธอ จันทรเขาทำก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ให้ทาน อร่อยจังเลยไม่ได้ทานนานแล้ว" "เย็นนี้เราก็จะไปทานข้าวที่บ้านจันทร เธอจะกลับไปค้างที่โรงแรมหรือเปล่าจ๊ะ""เร ื่องอะไร? " ช! ูใจค้อน "ฉันเตรียมกระเป๋ามาแล้ว นอนกับเธอพรุ่งนี้เราก็ไปลำปางกันเลย เพชรเขาจะขับรถพาไป แต่ทางโรงแรมเขาบริการเอง""ปิติคงตื่นเต้น ดีใจมากนะ นี่คงจะอยากมาหาพวกเราเต็มแก่ถ้าไม่ติดว่าจะต้องเป็น เจ้าบ่าว""ฉันโทรไปหาเขาแล้ว" ชูใจพูดยิ้มๆ"ดีใจมากเลย เสียงเอะอะโล้งเล้งตามเคย นี่เดี๋ยวคงโทรมาหาพวกเรา""ถ้าเช่นนั้น เราไปบ้านจันทรกันดีกว่านะ" มานีพูดพลางลุกขึ้นหยิบกระเป๋าถือ"เดี๋ยวจะวานใ ห้รถโรงพยาบาลไปส่ง ฉันไม่มีรถ ใช้แต่จักรยาน""ไม่ต้องหรอกค่ะ ท่านรองผู้อำนวยการผู้แสนมัธยัสถ์ฉันมีรถตู้ของโรงแร มมาส่งและคอยรับใช้อยู่ตลอดเวลาตามคำสั่งของแด๊ด..เอ ๊ย...ของพ่อ พ่อจองโรงแรมให้และสั่งให้โรงแรมบริการทุกอย่างของฝา กเธอก็อยู่ในรถ ฉันมีกระเป๋าถือเก๋ๆ ที่ฉันออกแบบเองมาฝากเธอด้วยล่ะ"
"เฮ้อ...คนมีสตังค์ล่ะก็ เนรมิตอะไรได้ทุกอย่างนะ" มานีพูดยิ้มๆ"ชดเชยกับที่ฉันเคยลำบากเมื่อเล็ก ๆ ไงล่ะ แหม คิดถึงย่าจังเลย"ทั้งสองเดินเกี่ยวก้อยคุยกันไป ยังที่จอดรถ ซึ่งมีรถคันหรูของโรงแรมมีชื่อจอดอยู่"เธอสั่งง านไว้เรียบร้อยแล้วหรือ จะพักร้อนตั้งอาทิตย์เชียวนะ เห็นจันทรบอก!ว่าเธอเป็นหมอที่เอาใจใส่ห่วงงานมา กแม้จะมีตำแหน่งเป็นถึงรองผู้อำนวยการแล้วก็ตาม คนทั้งอำเภอรักเธอ ชอบเธอมากนี่เมื่อตอนโรคฉี่หนูระบาดเขาว่าเธอไม่ได้ห ลับได้นอนเลยนี่ใช่ไหมจ๊ะ""จ๊ะ ตอนนั้นแย่หน่อย หมอ พยาบาล เหน็ดเหนื่อยกันทุกคน ตอนนี้ค่อยยังชั่วถ้าเธอมาตอนนั้นหรือปิติแต่งงานตอน นั้น ฉันคงลำบากใจเหมือนกัน" เมื่อทั้งสองขึ้นรถเรียบร้อยแล้วรถคันงามก็ออกจากโรง พยาบาลมุ่งไปสู่ตัวเมือง มานีกับชูใจนั่งคุยไปตลอดทางสมกับความรักความคิดถึงท ี่มีต่อกันมิตรภาพอันอบอุ่นเมื่อเยาว์วัยหวนกลับมาสู ่หัวใจของคนทั้งสอง ชูใจมองเพื่อนรักแล้วพูดเบาๆว่า "แล้วเราก็ได้พบกันนะ มานีแต่อีกไม่กี่วันเราก็ต้องจากกัน""แล้ว เราก็จะได้พบกันอีกไม่ใช่หรือชูใจ ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่เราก็จะได้พบกันแน่นอน&qu ot;"แน่นอนจ๊ะ มานี เราจะได้พบกัน"ชูใจตอบพร้อมยิ้มอย่างเป็นสุขเมื ่อนึกถึงเวลาแห่งความเบิกบานที่จะได้อยู่กับเพื่อนรั กตลอดสัปดาห์นี้...แล้ว....เราก็ได้พบกัน